The Final Hour: Time Is Running Out

കാലം നമ്മെ നോക്കി നിൽക്കുന്നില്ല

ഒരു പുനഃസമാഗമത്തിലേക്കുള്ള ദിവസങ്ങൾ എണ്ണുമ്പോൾ സമയം വ്യത്യസ്തമായി മാറുന്നു. ചില മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു ഞാൻ ഈ രാജ്യത്ത് എത്തിയിട്ട്.  ഇവിടേക്ക് വരുമ്പോൾ എന്നെ ഏറെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയ കാര്യം എൻ്റെ കുടുംബത്തെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നതാണ്. മറ്റൊന്ന് എനിക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന എന്റെ ചില കർമ്മ രംഗത്തുനിന്നും തത്കാലം മാറി നിൽക്കണമെന്നുമുള്ളതുമാണ്.

ഇതിനു മുൻപ് അവരിൽ നിന്ന് അധികകാലം മാറി നിന്നിട്ടില്ലാത്തതു അതിനൊരു കാരണമാണ്, എന്നാൽ , അവർ ക്രമേണകൊണ്ടു കാര്യങ്ങൾ സ്വയമായി ചെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അഭിമാനവും  സന്തോഷവും തോന്നി.

എന്നാൽ ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് ഞാൻ ഓർത്തു ഇനി ചില മാസം മാത്രം മുൻപിൽ ശേഷിക്കുന്നു, എനിക്ക് മടങ്ങുവാൻ സമയമായി. ചില മാസം മാത്രം മുൻപിൽ അവശേഷിക്കുന്നു.(നിയമപരമായി കുറേക്കാലം കൂടി നിൽക്കാമെങ്കിലും..). എന്റെ ഭാര്യയുടെയും കുട്ടികളുടെയും സന്തോഷകരമായ നിമിഷങ്ങൾക്കും ആലിംഗനത്തിനും ഇടയിൽ ഇനി ചില മാസങ്ങൾ മാത്രം.  ഇത് ആവേശത്തിന് കാരണമാകേണ്ടതായിരുന്നു, പകരം അത് ആഴത്തിലുള്ള അസ്വസ്ഥതയുടെ ഒരു ഉറവിടമായി മാറി.

കാത്തിരിപ്പ് തന്നെയല്ല, സമയത്തിന്റെ ഭാരമായിരുന്നു പ്രശ്നം. ചില പ്രതീക്ഷകളുമായി ഇവിടേക്ക് വന്നിട്ട് തിരിച്ചു അവരെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ, അവർ പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ എനിക്ക് ആകുവാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ടോ?. വലിയ പ്രതീക്ഷകളും  ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയുമായി ഞാൻ ഈ രാജ്യത്തേക്ക് വന്നു.  തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ വളരെ കുറച്ച്  കാര്യങ്ങൾ  മാത്രമേ ചെയ്യുവാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എൻ്റെ രക്ഷിതാവും നാഥനുമായി യേശു ക്രിസ്തു ഏൽപ്പിച്ച പലതും ചെയ്യുവാൻ സാധിച്ചില്ല. ഇനി ശേഷിച്ച സമയം ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതെല്ലാം ചെയ്തു തീർക്കുവാൻ സാധ്യമാകുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. മത്സരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലോകത്ത് എന്റെ പരിമിതമായ അറിവുകൊണ്ട് എന്തെല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെ ഓരോ ദിവസവും ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.(ഒരുവൻറെ വഴിയിൽ യഹോവക്ക് പ്രസാദം തോന്നിയാൽ അവൻ അവന്റെ വഴിയെ സ്ഥിരമാക്കും എന്നാണല്ലോ). ഇതിനു മുൻപ് അപരിചിതമായ ഒരു ഉത്കണ്ഠ എന്നിലേക്ക്  കടന്നുവന്നു: പാഴായ അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത, എന്റെ വിരലുകളിലൂടെ വഴുതിവീഴുന്ന അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലത. അപ്പോൾ ഒരു ഗാനം എന്റെ ചെവിയിൽ കേട്ടു "ഭയം ലേശം വേണ്ടിനിയും മമ യേശു എൻ അഭയം.. വൻ തുമ്പ നേരത്തിലും യേശു താനെന്നോടിരിക്കും ..."

ഈ ചിന്തയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ ആണ്,  എന്റെ പ്രീയ സുഹൃത്തിന്റെ വാട്ട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജ് എനിക്ക് ലഭിച്ചത് "You are turning 50. Happy birth day". ചില കാലങ്ങളായി ജന്മദിനങ്ങൾ സന്തോഷകരമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ ദിവസം എന്നെ വല്ലതെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.സുഹൃത്തിന്റെ സന്ദേശം എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളുടെ ഒരു പരമ്പരയ്ക്ക് കാരണമായി. ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞു കാലങ്ങളിലേക്ക് തിരഞ്ഞു ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി, ആ ഒരു ദിവസം വല്ലാത്ത ഒരു ദിനമായിരുന്നു. ആയുസ്സിൽ ഇത് വരെയും തോന്നാത്ത ചില ചിന്തകൾ... "എനിക്ക് 50 വയസ്സായി" അത് ഉൾക്കൊള്ളുവാൻ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. എന്റെ ചെറുപ്പകാലം മുതലുള്ള സംഭവങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കൾ, ദുഃഖങ്ങൾ, സന്തോഷങ്ങൾ എല്ലാം എൻ്റെ ഓർമയിലേക്ക് വന്നു. ഞാൻ അരനൂറ്റാണ്ട് ജീവിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തെടുക്കുവാൻ ദൈവം സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അവസരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടും പലതും ചെയ്യുവാൻ സാധിച്ചിട്ടുമില്ല. നേടി എന്ന് പറയുവാൻ എന്തെകിലും ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. ചെയ്യുവാനും നേടുവാനുമുള്ള സ്വപ്ങ്ങൾ ആണ് അധികവും മുന്പിലുള്ളത്. എനിക്ക് ഇനിയും 50 വർഷം കൂടി  ജീവിക്കാൻ ഭാഗ്യമുണ്ടായാലും,(എന്തൊരു അതിമോഹം അല്ലേ. എന്നാലും ആഗ്രഹിക്കാമല്ലോ!) മുൻപിൽ വരാനിരിക്കുന്ന സമയം പരിമിതവും അനിശ്ചിതത്വവുമാണ്. എന്റെ ആരോഗ്യം നിലനിൽക്കുമോ? എന്റെ ഉത്സാഹം നിലനിൽക്കുമോ? വേട്ടയാടുന്ന ചോദ്യം ഉയർന്നുവന്നു: ചെയ്തെടുക്കുവാൻ ധാരാളം കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഇനി ഒരു പത്തു വര്ഷം കഴിയുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ 20 വര്ഷം കഴിയുമ്പോൾ, അല്ല 80 വയസ്സിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, പൂർണ്ണമായ ഒരു ജീവിത ലക്ഷ്യം ഞാൻ കാണുമോ, അതോ "എനിക്ക് പലതും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല" എന്ന് വീണ്ടും സമ്മതിക്കേണ്ടിവരുമോ?

ദുർബലതയുടെ ഈ നിമിഷത്തിൽ, മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിലെ യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ തുളച്ചുകയറുന്ന വ്യക്തതയോടെ എന്നിലേക്ക് അലയടിച്ചു - താലന്തുകളുടെ ഉപമ (മത്തായി 25:14-30).

കഥയിൽ, ഒരു യജമാനൻ ഒരു നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് മുമ്പ് തന്റെ സമ്പത്ത് മൂന്ന് ദാസന്മാരെ ഏൽപ്പിക്കുന്നു. ഒരാൾക്ക് അഞ്ച് താലന്തുകളും, മറ്റൊരാൾക്ക് രണ്ട് താലന്തുകളും, മറ്റൊരാൾക്ക് "ഓരോരുത്തർക്കും അവന്റെ കഴിവിനനുസരിച്ച്" നൽകുന്നു. വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം, യജമാനൻ തിരിച്ചെത്തുന്നു. അഞ്ച് താലന്തുകളുള്ള ദാസൻ അവ നിക്ഷേപിക്കുകയും അഞ്ച് കൂടി സമ്പാദിക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ട് താലന്തുകളുള്ള ദാസനും അതുപോലെ തന്റെ വിഹിതം ഇരട്ടിയാക്കി. *“നന്നു, നല്ലവനും വിശ്വസ്തനുമായ ദാസനേ, നീ അല്പത്തിൽ വിശ്വസ്തനായിരുന്നു; ഞാൻ നിന്നെ അധികത്തിന്നു വിചാരകനാക്കും; നിന്റെ യജമാനന്റെ സന്തോഷത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്ക!”** (മത്തായി 25:21).

എന്നാൽ ഒരു താലന്തു ലഭിച്ച മൂന്നാമത്തെ ദാസൻ ഭയത്തോടെ തന്റെ യജമാനനെ സമീപിക്കുന്നു. താലന്തു സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കാൻ താൻ നിലത്ത് കുഴിച്ചിട്ടതാണെന്ന് അവൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒറ്റ താലന്തു അവൻ തിരികെ നൽകുന്നു. യജമാനന്റെ പ്രതികരണം വ്യത്യസ്തവും വ്യക്തവുമായിരുന്നു : **“ ദുഷ്ടനും മടിയനും ആയ ദാസനേ, ഞാൻ വിതെക്കാത്തേടത്തു നിന്നു കൊയ്യുകയും വിതറാത്തേടത്തുനിന്നു ചേർക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എന്നു നീ അറിഞ്ഞുവല്ലോ.

നീ എന്റെ ദ്രവ്യം പൊൻവാണിഭക്കാരെ ഏല്പിക്കേണ്ടിയിരുന്നു; എന്നാൽ ഞാൻ വന്നു എന്റേതു പലിശയോടുകൂടെ വാങ്ങിക്കൊള്ളുമായിരുന്നു.”**

ഈ ഉപമ എന്റെ ഉള്ളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. സാമ്പത്തിക നിക്ഷേപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥയല്ല ഇത്; ദൈവം നമുക്കോരോരുത്തർക്കും നൽകിയ സമയത്തിന്റെയും സമ്മാനങ്ങളുടെയും അവസരങ്ങളുടെയും കാര്യസ്ഥതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചിന്തനീയമായ പാഠമാണിത്. യജമാനൻ അവർക്ക് *അവരുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച്* നൽകി - അവൻ നീതിമാനായിരുന്നു, അവരെ പൂർണ്ണമായി അറിയാമായിരുന്നു. ശിക്ഷാവിധി ഫലങ്ങളുടെ അഭാവത്തിനല്ല, മറിച്ച് ഭയത്തിൽ നിന്നും അലംഭാവത്തിൽ നിന്നും ജനിച്ച പരിശ്രമത്തിന്റെ അഭാവത്തിനാണ്. അവൻ സമ്മാനം കുഴിച്ചിട്ടു. അവൻ അത് ഉപയോഗിച്ച് ഒന്നും ചെയ്തില്ല.

ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഞാൻ സ്വയം ചോദിക്കാൻ നിർബന്ധിതനായി: **“ഈ 50 വർഷങ്ങൾ എനിക്ക് തന്ന ദൈവത്തിന്റെ മുന്നിൽ എന്റെ കഴിവ് കുഴിച്ചിട്ടവനായി ഞാൻ അവസാനിക്കുമോ?”**

നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന സമയം - അത്  നാല് മാസമായാലും അമ്പത് വർഷമായാലും - പരാജയഭീതിയിൽ ശേഖരിച്ചുവെക്കാനോ ഒളിപ്പിക്കാനോ ഉള്ളതല്ല. അത് ഒരു പവിത്രമായ വിശ്വാസമാണ്. എന്റെ ശേഷിക്കുന്ന നാല് മാസങ്ങളെയും എന്റെ ശേഷിക്കുന്ന വർഷങ്ങളെയും കുറിച്ച് എനിക്ക് തോന്നിയ ഉത്കണ്ഠ അതിൽത്തന്നെ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പമാണ്, സമയം തന്നവന്റെ വിളി, ഇപ്പോൾ സമയം ആണെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. ഇത് ചെറിയ ഒരു ചിന്തയാണ് പക്ഷെ വളരെ വ്യക്തമാണ്.

നമുക്ക് എത്ര ദിവസം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് നമുക്കറിയില്ല. പക്ഷേ യജമാനൻ മടങ്ങിവരുമെന്ന് നമുക്കറിയാം. നമുക്ക് തോന്നുന്ന ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ആ ദിവസം ഭ്രാന്തമായ, പരിഭ്രാന്തമായ പ്രവർത്തനത്തിനല്ല, മറിച്ച് വിശ്വസ്തവും ലക്ഷ്യബോധമുള്ളതുമായ കാര്യസ്ഥതയ്ക്കാണ്. നമ്മുടെ താലന്തുകൾ - നമ്മുടെ സമയം, നമ്മുടെ കഴിവുകൾ, നമ്മുടെ സ്നേഹം - നമ്മൾ എവിടെയാണോ അവിടെ, നമുക്ക് കഴിയുന്നത്രയും, പണിയാനും വളരാനും സേവിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുക എന്നതാണ്.

സന്ദേശം ഭയത്തിന്റേതല്ല, മറിച്ച് പ്രത്യാശയുടെയുംപ്രതീക്ഷയുടേതുമാണ്. വിശ്വസ്തരായ ദാസന്മാരോട് "നന്നായി" എന്ന് പറയുന്ന അതേ യജമാനൻ നമ്മളെയെല്ലാം അതേ സന്തോഷത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. നമുക്കുള്ള സമയത്തിന് ആവശ്യമായതെല്ലാം അവൻ നമുക്ക് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ദിവസങ്ങൾ പാഴാക്കി കളയുന്നത് നിർത്തി, ദിവസങ്ങൾ എണ്ണാൻ തുടങ്ങുക എന്നതാണ് ഈ ആഹ്വാനം, അങ്ങനെ നമ്മുടെ സമയം കഴിയുമ്പോൾ, നമുക്ക് അത് നന്നായി നിക്ഷേപിക്കാനും പലിശ സഹിതം അവനിലേക്ക് തിരികെ നൽകാനും കഴിയും. അതിനായി ദൈവം നമ്മെ സഹായിക്കട്ടെ